Dnevnik VIJESTI Podgorica, 10.01.2014.

Komentar tzv. AB revolucije u kontekstu slijedećeg pitanja:

“S obzirom na šarenolikost među vođama protesta, da li je AB revolucija bila šansa za početak demokratizacije Crne Gore ili je suđeno uspostavljanje neokomunista koji su stali uz Miloševićev projekat.”

Odgovor:

Ako razumijemo politički smisao i razloge tzv. AB revolucije onda je jasno da demokratija tada nije imala nikakvu šansu. Beogradska velikodržavna politika bila je u punom zamahu, a kao što znamo ona nije bila posvećena niti demokratiji, niti Jugoslaviji, niti evropskim integracijama. Tadašnje malokrvno ali projugoslovensko crnogorsko  rukovodstvo bilo je prepreka Miloševićevoj velikosrpskoj politici i zato je pod okriljem tzv. narodnog bunta suštinski organizovan i sproveden državni puč. Cilj je bio jasan – vlast osvojiti na ulici, napraviti od Crne Gore vazalnu prosrpsku provinciju i dovesti  poslušne političare, čime je ostvaren bitan dio strateškog beogradskog plana u predvečerje varvarskog raspada Jugoslavije. Zato je i nevažno što su pojedine populističke vođe imali različite političke ideje i namjere. U novoj vlasti mogli su se situirati samo oni koji su bili proizvod srpskih političkih i obavještajnih krugova, kao i oni koji su se u hodu priklanjali tuđem nacionalizmu. A takvi su tada bili oktroisani promiloševićevski kadrovi poput Bulatovića, Kostića, Đukanovića i Marovića. U to vrijeme politička javnost je bila po dubini dezorijentisana, bez državnog i demokratskog integriteta i oslonjena na fasadne nacionalne institucije. Prethodno, već dugi niz godina, crnogorska javnost je bila pod uticajem srpske nacionalističke kulture i jugoslovenskog komunističkog dogmatizma. Liberalno i demokratsko mišljenje, kao i crnogorska nacionalna ideja, bili su osuđivani, sputavani i marginalni i samim tim bez šansi.  Ubjedljiva većina građana, osim pripadnika manjinskih naroda i malobrojnih protivnika srpskih vlasti, zdušno i podanički je podržala Miloševićev prevrat i pokoravanje vlastite republike. Tom prilikom pučistička politika je preuzela državne ustanove pretvarajući ih postepeno u jednopartijsko oružje, koje je i danas glavna poluga gotovo iste vlasti.  Vazalna vlast je morala zapasti prosrpske neokomuniste koji su imali zadatak da povedu Crnu Goru u sunovrat od kojeg se još dugo neće oporaviti. Niti će taj oporavak biti moguć dok sa vlasti ne ode DPS koji je proizvod zlog duha devedesetih godina, ali i dok ne napuste političku scenu brojni AB pretorijanci rasuti po DPSu, SNPu i DFu.   

Rade Bojović

Predsjednik Izvršnog odbora Pravedne Crne Gore

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *